Verhalen tussen bikepacktrips en fietsvakanties
Het was gisteravond erg gezellig op het terras van de camping. Samen met een oude bekende medefietster had ik een hapje gegeten en gingen we nog even een biertje doen. Toen ik mij afvroeg waarom het personeel met doekjes en tafels slepen begon bleek het al rond half een te zijn. Dat is voor deze vakantie (op de slapeloze disconachten na) een unicum. Lees verder “Dag 36: Rome verkennen”
Met een ‘full continental breakfast’ achter de kiezen stapte ik vanmorgen in de eerste bus van de camping naar het station. Om dat ontbijt even uit te leggen: de prijzen in de supermarkt op de camping zijn zo hoog en die van het restaurant zo schappelijk dat ik mijn keukentas alvast heb ingepakt voor de terugreis. Ik kook, bak en smeer niet meer voordat ik in mijn eigen keuken sta. Lees verder “Dag 37: het oude Rome”
Nee, nog geen nabeschouwingen en overpeinzingen over het geheel. Die volgen later. Ik heb nog een treinreis voor de boeg en voor hetzelfde geld heeft het nog langer nodig om te bezinken. Vandaag was nog een gewone dag. Nou ja, gewoon. Na een halve dag in het middelpunt van de katholieke kerk is gewoon niet helemaal het juiste woord. Lees verder “Dag 38: Rome, de laatste dag”
Afgelopen vrijdagavond (eigenlijk zaterdagochtend) kon ik eindelijk mijn eigen voordeur weer openen. Thuis. En daar ging een hele reis aan vooraf. Een reis met ergernissen wachten en een hoop leuke ontmoetingen onderweg, die begon op Stazione Roma Termini. En ik had nog een doel voor ogen natuurlijk. Met fiets en al poseren op het St. Pietersplein. Lees verder “Dag én nacht 39: terugreis deel 1”
Niet voor niets eindigde mijn vorige post een beetje onheilspellend. De 15 minuten waarover we ons in Rome geen zorgen maakten waren in de nacht uitgegroeid tot een uur én 15 minuten. Met een overstaptijd van 24 minuten in het originele planning kon een kind de rekensom maken. ‘Wir haben unsere Anschlusszug verpasst‘. Geen man overboord zou je denken. Lees verder “Dag 40: terugreis deel 2 – de langste dag”
Als het om inpakken gaat houden veel fietsreizigers er hun eigen ideeën op na. Uiteraard moet het geheel niet te zwaar worden, maar de afwegingen die daar op volgen zijn net zo divers als de fietsers zelf. Zo besparen sommigen op kleding maar zeker niet op kookgerei. Anderen moeten er niet aan denken met lege handen te staan bij mogelijke pech en slepen de halve werkplaats mee.
Lees verder “Inpakken voor de fietsvakantie”
In ‘de smartphone als GPS’ haalde ik het al aan. Om mijn telefoon up-and-running kan houden heb ik een oplader nodig die ik aan kan sluiten op de naafdynamo. Stroom onderweg is noodzakelijk als ik de telefoon wil gebruiken om te navigeren. Tijdens mijn zoektocht op het internet kwam ik vooral de USB-werk en de E-werk van het Duitse bedrijf Busch+Müller tegen en ik heb gekozen voor de laatste. Beide -werken lijken op het oog erg op elkaar maar details en verkoopprijs verraden het verschil. In leeftijd en prestaties is de USB-werk het jongere, zwakkere broertje van de E-werk.
Lees verder “Opladen via de naafdynamo”
De smartphone is niet meer weg te denken uit ons bestaan. In het midden latend of ik zonder zou kunnen, durf ik in ieder geval te stellen dat ik niet zonder zou willen. Ondanks mijn betoog om toch zeker routeboekjes mee te nemen ga ik daarnaast mijn telefoon gebruiken om de weg te vinden tijdens mijn fietstocht naar Santiago de Compostela. Maar de smartphone is meer dan een GPS. Lees in deze post waar je de telefoon onderweg allemaal voor kunt gebruiken, welke app ik gebruik voor het navigeren en hoe ik de telefoon heel hoop te houden terwijl deze de hele dag op mijn stuur zit.
Lees verder “De smartphone als GPS”
‘Als je zo ver gaat fietsen dan moet je zeker veel trainen?’ Vragen van deze strekking komen regelmatig voorbij als ik mensen vertel dat ik op pad ga naar Santiago de Compostela. En als ik dan zeg dat ik helemaal niet ga trainen, dat ik zelfs waarschijnlijk helemaal niet op mijn Worldtraveler zit voordat de tocht start, dan kijken ze mij raar aan. Maar zo gek is het eigenlijk niet. Iedereen die een beetje basisconditie heeft kan zo opstappen en beginnen met de reis van zijn of haar leven. Lees verder “De marathon”
Wat is het toch met bedevaartsoorden? Wat maakt het dat juist die plekken in de moderne tijd nog steeds hun aantrekkingskracht hebben? Ook zonder grondig onderzoek durf ik wel te beweren dat de moderne pelgrim geen wereldwonderen meer najaagt of voor zijn zielenrust die ene heilige plek wil zien zodat hij daarna vredig heen kan gaan. Slechts een kleine groep gaat nog echt op pad vanuit het geloof.
Ik denk dat de meeste pelgrims, net als ik, vooral op pad gaan vanuit een soort geestelijke onrust en het verlangen om zichzelf tijdens de zware tocht te overwinnen. Lees verder “Op bedevaart”